از آن پرنده خسته..هنوز خسته ترم من..خدا کند تو بیایی..خدا کند تو بخوانی..نغمه ای از نغمه های دلتنگی
شاید فقط شاید چون فردا ۳ ام بهمن ماهه یعنی روزی که یه ماجرا درست ۴ سال پیش شروع شد اون ماجرا خیلی وقته تموم شده خیلی وقته دختر کوچولوی خوش باور قصه بزرگ شده پوست انداخته خیلی وقته که زخم دلش وصله خورده ولی... نمیدونم چی بگم فقط یه سوال یه مدتیه که ذهنم رو مشغول کرده میگن عشق امانت خداست به آدما آسمان بار امانت نتوانست کشید قرعه کار به نام من دیوانه زدند مگه همه امانت رو به کسی نمیسپارن که امانت دار باشه؟ مگه خدا واسه امانت به این مهمی که آسمون نتونسته بارش رو به دوش بکشه دنبال بنده های امانت دارش نیست؟ یه چیز دیگه: مگه کسائی که عشق رو بازیچه نمیکنن یا تو عشق خیانت نمیکنن امانت دار های بهتری نسبت به کسائی که عشق واسشون یه بازی بیشتر نیست نیستن؟ خوب و اما سوال من: چرا دسته اول همیشه تنهان و بیشتر از همون یه بار این امانت بهشون داده نمیشه در حالی که دسته دوم همیشه عاشقن؟ لطفا نگین اونا هیچ وقت عاشق نیستن و یا دسته اول واسه همیشه اون یه امانت رو دارن من میخوام بازم عاشق باشم میخوام باز امانت دار امانتی باشم که فقط آدم جرات قبولش رو داشت 
